Þrem vikum, mörgum andvökunóttum, hundruðum kaffibolla og kílóavís af sælgæti eru prófin loksins búin. Og þar sem prófin eru búin hef ég ekki hugmynd um hvað ég á að gera við sjálfa mig og þarafleiðandi er íbúðin tandurhrein, hjólið smurt, búið að búa til mat fyrir 10 manna veislu og fara í sturtu fjórum sinnum í dag og mér leiðist.
Tveggja mánaða sumarfrí er nú full gróft, ég er eiginlega að vonast til að hafa fallið á seinasta prófi svo ég hafi eitthvað að gera…
Í dag er föstudagur. Danir elska föstudaga!
Ég vaknaði snemma í morgun til að fara frítt í sund í háskólanum. Sundlaugin var mjög köld svo ég fór bara í gufubað í staðinn. Í skólanum fengum við að kíkja inn í seinustu líkin og fundum meðal annars lungnakrabbamein, nýrnasteina á stærð við tíkall, græna gallblöðru og pínulitla þind. Svo fékk einn tutorinn líka að prófa nýju beinasögina og saga eina höfuðkúpu í sundur. Það var mjög gaman.
Eftir skóla ætlaði ég að vera rosalega mikið dugleg að læra og var nýsest niður þegar vinkona mín sendi mér skilaboð um að hún væri tilbúin með slackline í almenningsgarði hér rétt hjá. Svo ég dreif mig á hjólið og lærði að ganga á línu. Ég náði 3,5 skrefum þegar best lét og kom heim blá, marin, grútskítug og sæl. Ekki einusinni hitaskúrinn sem ég lenti í á leiðinni var mér til ama.
Svo er ég líka búin að kaupa frisbídisk og badmintonspaða. Vegna þess að ég er að læra fyrir próf. Og vegna þess að sólin bara skín og skín og skín og ég held að lífið gæti varla verið betra.
Ég er ekki búin að vera sérlega dugleg við að blogga upp á síðkastið þar sem ég hef verið upptekin við að kryfja litla gamla konu.
Lyktin í krufningaherberginu var töluvert verri í dag en í gær, og ég komst að því mér til mikillar skelfingar að það er gat á hægra stígvélinu mínu. Einnig, er að íhuga að gerast grænmetisæta þar til vikan er á enda.
Ég ákvað að rannsaka Pavel betur í gær og komst að því að hann hefur verið að villa á sér heimildir. Hann er í rauninni kvenmaður og heitir Pavlova!
Annars verða Íslendingar sennilega glaðir að heyra að hér rignir allan daginn.
Í kvöld fór ég á fyrirlestur um skurð- og fæðingarlækningar. Í pásunni notaði ég svo tækifærið og tók á móti einum fyrirbura sem sat fastur í fæðingadúkkunni og svo fékk ég prófa að skera nokkrar blöðrur úr móðurlífi með hátæknilegum töngum, minimyndavél og fjarstýrðu dóti.
Ég er að velta því fyrir mér hvað venjulegt fólk eiginlega gerir í frítíma sínum…
Í síðustu viku fengu allir læknisfræði- og kírópraktíknemendurnir að fara niður í kjallara til að sækja beinakassa.
Í kjallaranum var margt forvitnilegt að sjá, meðal annars fjöldinn allur af kössum og beinagrindum og ein líkkista merkt danskri konu fæddri í kringum 1930. Á kistunni stóð meðal annars nafn og heimilisfang.
Við máttum velja um hvort við vildum fá plastbein eða alvöru bein nema ef maður vildi heldur fá plastbein þá var maður tekinn afsíðis og þjarmað hressilega að manni þangað til maður samþykkti að taka alvöru bein. Það kom ekki fyrir mig því ég ákvað strax að fá alvöru!
Beinin sem ég fékk er rúmlega hálf beinagrind sem er orðin vel slitin og notuð. Ég ákvað strax að þetta væri tékkneskur maður sem héti Pavel. Um leið og ég fékk Pavel ákvað ég að fara með hann heim og raða honum saman á gólfinu. Pavel er bara með hægri útlimi og hægra sett af rifbeinum.
Ég komst líka að því að Pavel er mjög sennilega kona því hann var bara örlítið hærri en ég. Nema Pavel sé frá 17. öldinni, þá hefur hann bara verið temmilega hávaxinn karlmaður.
Mér þykir vænt um Pavel. Ég skoða hann oft. Svo passa ég að læsa kassanum vel og vandlega á næturna svo ekkert sleppi nú út…
A klosettinu i skolanum er buid ad hengja upp mida:
kæru samnemendur med litningana XY, synid nu tillitssemi og setjid klosettsetuna nidur fyrir kvenfolkid
Undir er buid ad krota:
Tad er ekki sjalfur Y litningurinn heldur einungis SRY genid sem veldur einkennum karlkynsins.
Aha… takk fyrir leidrettinguna :p Stundum er erfitt ad umgangast bara svona gafad folk…
Fór að hugsa um hvernig manneskja ég var í Indónesíu vs. hvernig manneskja ég er hér, og held ég hafi komist að því að ég sé með persónuleikaröskun á háu stigi eða hafi einfaldlega verið að ímynda mér þetta líf sem ég lifði.
Nokkur dæmi á muninum á IndóSöru og Dönsku/ÍslenskuSöru:
Um daginn var ég í vinnunni (eins og næstum því alltaf) þegar ein af gömlu dömunum nær taki á erminni minni og dregur mig til sín þar til nef mitt nam við nef hennar. Svo starði hún á mig í dágóða stund og sagði loks:
”Þú ert með falleg gleraugu, þau fara þér vel. Og góðar tennur! Þú ættir að giftast milljónamæringi, mundu það, og ekki fara lægra! Falleg gleraugu og góðar tennur!,,
Og hananú! Sjálfboðaliðar?
Ég hef nú fengið minn skammt af furðulegum upphringingum á dönsku síðan ég flutti hingað. Eins og símaperrinn sem hringdi reglulega í svona mánuð.
Í dag fékk ég símtal sem var skrítnara en nokkuð annað sem ég hef fengið. Það hljómaði einhvern veginn svona:
(Sit á lesstofunni þegar titringur frá síma byrjar að enduróma um allan salinn. Eftir nokkra stund og fjölmörg reiðiblik frá einbeittum námsmönnum fatta ég að þetta er síminn minn. Hleyp út)
Sara: Halló?
Maður: Já hæ! Þetta er ég. Heyrðu það var verið að láta mig lausan.
Sara: Ha?
Maður: Já, sko þú vissir af því var það ekki? Það var verið að sleppa mér, geturu sótt mig?
Sara: Ha? Sleppa þér? Hvað ertu að tala um?
Maður: (hissa) Nú úr fangelsi! Þú vissir að ég hefði verið í fangelsi!
Sara: Uhm… vitlaust númer…
Maður: (Hlær hátt) Nú jæja, afsakaðu það, bless bless!
Voooó! Pælið í því að vera nýsloppinn úr fangelsi og hringja í vitlaust númer, talking about bad luck sko!
Í skólanum í gær fengum við heimavinnu. Venjulega snýst heimavinnan okkar um að teikna fjölskyldutré með tilliti til arfgengra sjúkdóma, hanna tilraunir til að kanna fósturgalla eða litningabreytingar eða skrifa um rannsóknaraðferðir.
Í gær var verkefnið öðruvísi. Við áttum að velja okkur stað, til dæmis lest, rútu, fjölfarna götu, verslun eða veitingastað. Þar áttum við að koma okkur fyrir með penna og skrifblokk og fylgjast með fólki í 15 mínútur. Við áttum að skrifa niður allt sem við sáum og okkur datt í hug.
Svo ég lagði leið mína í mollið (hentugt því mig bráðvantaði einmitt mintugrænt naglalakk) og setti mig í miðjuna. Um leið og ég tók upp skriffærin fór fólk að smástara á mig, laumulega þó, því enginn vill vera staðinn að því að glápa. Það voru aðallega börn sem horfðu opinmynnt á mig án þess að skammast sín neitt.
Hér er lítill hluti af því sem ég tók eftir: