Í Odense þar sem ég bý eru tvö hagkerfi.
Hið fyrra er ofanjarðar, öllum opið, stjórnað af ríkisstjórninni, opinberar stofnanir fylgjast með viðskiptum og sjá til þess að allt fari vel fram. Peningar í skiptum fyrir vöru og þjónustu, skattar, gjöld og styrkir, nokkurn veginn það sama og í flestum öðrum löndum.
Seinna hagkerfið er aðeins fyrir útvaldan hóp fólks. Þar gilda ekki peningar eins og í hinu stóra samfélagi. Þetta er hagkerfið okkar þar sem við lifum og hrærumst. Nóa Síríus súkkulaði, cocoa puffs, bingókúlur, íslensk tónlist og íslenskt sjónvarpsefni ganga kaupum og sölum fyrir aðrar vörur og þjónustu. Einnig fágætari varningur eins og Ora grænar baunir, íslenskt coca cola, sláturkeppir og ýsa. Allt er hægt að fá ef réttu samböndin eru fyrir hendi. Íslendingafélagið sér um að flytja inn kassa af bjór, sælgæti og pulsum og óháðir aðilar sjá fólki fyrir cheerios og páskaeggjum. Hér líður enginn skort sem þekkir Íslending.
Nói Síríus fyrir barnapíuna, Draumur fyrir að fá lánað reiðhjól. Lítill þristur í afmælisgjöf og heimboð til að smakka cocoa puffs sem er nýkomið með skipinu.
Íslenskir peningar eru kannski ekkert sérlega vinsælir á erlendum mörkuðum en virði skyrs og súkkulaðis að heiman stígur stöðugt.
lýst vel á þetta! minnir á víkingaöldina þegar vöruskipti tíðkuðust! LIKE á þetta
þannig að þegar ég kem ut verð ég að taka með mer helling af nammi og skyri og þannig fyrir þig til að geta skipt eða etið?