Sara Ferðalöng

Í dag kom maður í heimsókn í íbúðina mína sem vildi spjalla við mig um Biblíuna. Svo spurði hann hvort ég ætti mér einhverja trú.

Ég sagði svo vera og sneri mér aftur að tilbeiðslunni, þ.e. skólabókunum.

Í mínum huga er málið svona: Það er ástæða fyrir því að allar skólabækurnar mínar eru endurútgefnar með nýjustu þekkingu á tveggja til fjögurra ára fresti. Ég myndi ekki lesa frumulíffræðibók frá því árið 1500. Og ef einhver heldur því fram að til séu einhverjar æðri staðreyndir sem eru sannar á hvaða tíma sem er í hvaða landi sem er: þetta sögðu þeir líka þegar jörðin var í laginu eins og pönnukaka og sólin var á sporbaug utan um Vatikanið.

Í öðrum fréttum: Rebekka og Dröfn komu í heimsókn til mín á föstudaginn. Rebekka frá Íslandi með lakkrísreimar og tópas, Dröfn frá Árósum. Til að gera langa sögu stutta komst nýi blandarinn minn loks í notkun og við skemmtum okkur mjög vel.

Svo var kinky fest á Rasmus Rask kollegiinu í gær. Þetta er ein stærsta veisla ársins svo við Selfyssingarnir (og einn Flúði) drifum okkur í dansgallann. Fólk var að taka þemanu mis-alvarlega; við mættum einni léttklæddri hjúkrunarkonu, manni í jakka og engum buxum, engli og hóp af kvenfólki í misefnismiklum nærfötum.
En, við stoppuðum stutt og fórum heim aftur í súkkulaðiköku og að horfa á hnefaleika. Hvern hefði grunað að litli svarti gaurinn myndi vinna rússneska tröllið?